Dear friend,
Ilang gabi na talaga ako hindi makatulog kakaisip sa tone-toneladang thoughts na gumagambala sa utak ko. Talaga ba kayang wala ng pakielam sa akin si jt? Iniisip din kaya nya ako? Malungkot din ba kaya sya kagaya ko? Pinapaasa ko lang ba ang sarili ko? Should I stop na ba and let him go? Hindi ko mapigilan maluha kapag yan ang naiisip ko. Sa kanya lang ako naging ganito. Sa kanya ko lang sinuko ang aking pagkalalaki dahil masaya ako sa piling nya at wala akong pakielam sa sasabihin ng iba. Pero lahat ng paglalakas loob at sakripisyo kong iyon parang wala lang sa kanya at tuluyan ng binabaon sa limot.
Masakit at parang aatakihin ako sa puso kapag nagsisimula ng bumigat yang mga tanong sa aking isispan. Totoo kaya ang mga tanong ko? Naiisip ko natatakot ako sa mga maaring sagot. Naguguluhan ako na baka tama nga na talagang kinakalimutan na nya ako at ang lahat kasi hindi sya nagpaparamdam sa akin, minsan napapansin kong online sya sa facebook pero hindi naman sya nag-a-update ng status sa timeline nya. Oo araw araw akong nagbabaka sakali na makausap sya, tinitext ko sya araw araw at gabi gabi at nangangamusta sa kalagayan nya pero niisang reply e wala.
Nakukulitan na kaya sya sa akin? Na saan kaya sya ngayon? Nasa school kaya sya? Pupuntahan ko ba sya sa bahay nila at para kausapin? Kapah ba ginawa ko iyon handa ba ako sa mga posibleng isasagot at reaksyon na magagawa nya? Baka instead na magkabutihan kami mas lalo pang lumala at magkaroon ng malaking hawaan. Tama bang ipaglaban ko pa ito? O kelangan ko ng isuko kahit hindi ko pa napapatunayan ang pagkalalaki ko.
Ilang gabi na talaga ako hindi makatulog kakaisip sa tone-toneladang thoughts na gumagambala sa utak ko. Talaga ba kayang wala ng pakielam sa akin si jt? Iniisip din kaya nya ako? Malungkot din ba kaya sya kagaya ko? Pinapaasa ko lang ba ang sarili ko? Should I stop na ba and let him go? Hindi ko mapigilan maluha kapag yan ang naiisip ko. Sa kanya lang ako naging ganito. Sa kanya ko lang sinuko ang aking pagkalalaki dahil masaya ako sa piling nya at wala akong pakielam sa sasabihin ng iba. Pero lahat ng paglalakas loob at sakripisyo kong iyon parang wala lang sa kanya at tuluyan ng binabaon sa limot.
Masakit at parang aatakihin ako sa puso kapag nagsisimula ng bumigat yang mga tanong sa aking isispan. Totoo kaya ang mga tanong ko? Naiisip ko natatakot ako sa mga maaring sagot. Naguguluhan ako na baka tama nga na talagang kinakalimutan na nya ako at ang lahat kasi hindi sya nagpaparamdam sa akin, minsan napapansin kong online sya sa facebook pero hindi naman sya nag-a-update ng status sa timeline nya. Oo araw araw akong nagbabaka sakali na makausap sya, tinitext ko sya araw araw at gabi gabi at nangangamusta sa kalagayan nya pero niisang reply e wala.
Nakukulitan na kaya sya sa akin? Na saan kaya sya ngayon? Nasa school kaya sya? Pupuntahan ko ba sya sa bahay nila at para kausapin? Kapah ba ginawa ko iyon handa ba ako sa mga posibleng isasagot at reaksyon na magagawa nya? Baka instead na magkabutihan kami mas lalo pang lumala at magkaroon ng malaking hawaan. Tama bang ipaglaban ko pa ito? O kelangan ko ng isuko kahit hindi ko pa napapatunayan ang pagkalalaki ko.
Nahahati sa dalawa ang isipan ko, isa na dapat kong ipaglaban kahit mahirap at masakit at jsa naman na dapat ng isuko at tuluyan na maglakad palayo. Naguguluhan ako kasi mahal na mahal ko talaga sya, bihira lang ako magmahal ng lubos at ngayon sa isa pang tulad ko na lalaki. Pinatunayan lang nya sa akin na 'Love has no boundaries' at 'Love has no gender' basta ang alam ko masaya ako sa kanya at sa kanya lang ako naging ganito na sobrang sinasakripisyo ang lahat. Dyos ko mali ba tong ginagawa ko? Mali ba ako? Tulungan sana akong maliwanagan at gumawa ng matibay na desisyon.
Jt and jco
-paul (jco)
1 comments:
Hindi ka talaga mahal nyan! Kasikung totoong minahal ka nyan hindi ka nya hihiwalayan. Move on dre, lalaki lang yan
Post a Comment